دیشب که مسابقه ی ایران و سوریه شروع شد، مثل همیشه، به خاطر علاقه به فوتبال، و همین طور رشته ی تحصیلیم که تربیت بدنی هست، نشستم پای بازی و استفاده از نکات آموزنده و ناآموزنده ی اون. اما همون اول بسم الله، دیدن یه صحنه لذت فوتبال دیدنُ ازم گرفت. تیم ها که اومدن و سر جاهاشون وایسادن و داور خواست سوت شروع رو بزنه، یه کلوزآپ (تصویر بسته) از "علی دایی"، سرمربی تحصیل کرده ی فوتبالمون ( به تحصیل کرده بیشتر دقت کنید) نشون داد. علی آقا روی صندلی اول نیمکت ایران نشسته بود. موهاشُ روغن زده بود و داده بود بالا، کت و شلوار براق خوش دوختی تنش بود که پیدا بود، سیصد چهارصد هزار تومنی خرجش کرده، یا از خارج آورده. صورتش هم سه تیغه، با همون ریش و سبیل پروفسوری – اما به روز شده و آنکادر- . اما دهنش تند و تند می جنبید. اول فکر کردم آدامس ریزی تو دهنشه و برای اینکه گمش نکنه مدام تو دهنش دنبالش می دوه ! اما کمی که دقت کردم، دیدم که سرمربی محترم داره صلوات می فرسته. نه یکی، نه دوتا، همین طور رگباری و پشت هم، انگار که سوزنش گیر کرده بود. لبها می جنبید و از بینش صلوات بیرون می ریخت و محیطُ منور می کرد !! حتما شب قبل هم همه ی تیم تا صبح قرآن سر گرفته بودند و اشک می پاشاندند و التماس دعا داشتن !!!

واقعا نمی دونم این دیگه چه صیغه ایه تو این مملکت ؟! همه دوست دارن یه جوری، یه طوری خودشونُ به یه جا آویزون کنن، یه جوری همیشه التماس دعا دارن، همیشه فکر می کنی خودشون هیچی نیستن و یکی دیگس که باید باشه و کارا رو درست کنه. اگه خوشبینانه فکر کنیم که تظاهر نمی کنن، و اعتقادم دارن، خیلی گل درشت و سطحیه !

اصلا انگار مد شده مردم دیندار باشن، یا نشون بدن که هستن. سوار مینی بوس می شی، می بینی دختره یک من مواد آرایشی رو صورتش خالی کرده و موهاشُ مثله جوجه تیغی پوش داده و شست پاش که با لاک سرخ شده از جلوی کفش مدل جدیدش افتاده بیرونُ و از ابروهای اصلیش خبری نیست و تاتو کار محترم پنج سانت بالاتر واسه خانوم ابرو هشتی طراحی کرده، شلوار لوله تفنگی پوشیده و مانتوی سیاه لَخت و کمر داری که زیر پستان هاش کش کار کردن که دارایی هاش بیشتر نمایان بشه !!! اما تو دستای ظریف و کار نکرده و حساس و ناخن های لاک خورده و مانی کور شده ش یه ورق کاغذ گل من گلی لای پلاستیک هست که بالاش با خط شکسته نوشته "آیت الکرسی". اونم لب و لوچه ی مثل گیلاسش مدام می جنبه و لغات عربی از خودش پس می ده، لغاتی که مطمئنم معنیشم نمی دونه !

تو دانشگاه سر کلاس اخلاق اسلامی نشستی، استاده جلوی چهل تا دانشجو – به این کلمه قبل دقت کنید – نشسته و داره با وقاحت تمام میگه مردم دنیا – منظور غیر از ایرانی ها و پیروان راستین دین مبین  است – اندازه ی ما موفق نیستن، چون به خدا توکل نمی کنن. وقتی دقیق تر میشی می فهمی منظورش اینه که چون نذر نمی کنن، چون نخ سبز دور دستشون نمی بندن، چون چاه ظهور ندارن، از ما عقبن. و همین دانشجوهای امروزی عصر اینترنت و ماهواره و عشق بریتنی اسپیرز و مادونا هم مثل خیار نشستن و سر می جنبونن. انگار وقتی این به اصطلاح استاد داره خالی می بنده و جفنگ می گه، اونا هم ناخودآگاه دست آوردهای جهان و دانش بشر رو فراموش می کنن و غرق همین پارچه سبزه و امامزاده های ته این کوچه و سر اون محل و نذر و صلوات می شن !!!

سینما و تلویزیونمان هم که ماشاالله شده معدن این هذیان بافی های عقل شوینده و شعور پاک کننده. یک تکه نان، یک مشت لوبیا، دخیل سبز رنگ، ته مانده ی آب لیوان رئیس جمهور، ماچ کردن چفیه ی آقا، نامه نگاری با چاه و نذر یک هزار صلوات برای پیروزی تیم ملی فوتبال !!

به راستی هوای پاک رنسانس قرن شانزده به دادم برس. نه فقط به داد من، به داد این ملت ! به داد این هایی که به جای چاره جویی عقلانی و منطقی و انسانی، برای داستان پیچ در پیچ زندگی شان، برای آنکه ته داستانشان یک جوری به هم بیاید، به معجزه، به صلوات، به امامزاده، به دستمال سبز، به چاه، و به هر چیزی که می شود آویزان شد، جز خود و تفکر انسانی، آویزان می شوند، و متاسفانه همیشه هم داستانشان با پایان بندی های آبکی و آب دوغ خیاری بسته می شود !

به دادم برس ای عقل

دلم خیلی گرفته

نگو از غصه ی کی

نپرس از چی گرفته .... (برداشتی آزاد از ترانه ی دریغ، سروده ی زیبای اردلان سرفراز با موسیقی فرید    زلاند و اجرای گوگوش)

دوستدار شما پویان.