تقدیم به یک دوست...

سفر که آغاز شد
و قطار کهنه که راه افتاد لنگ لنگان
بر ریل هایِ درازِ برهنه یِ تابستان
پر شدم از دل دلِ دل کندن
چون کبوتری رسته از قفسی هزار ساله
و پرگشودم تا افق هایِ بی آخر
تا آبی پرنور آسمانِ دوردست
تا خورشید.
سفر که آغاز شد
کنده شدم از آن منِ خسته یِ دیروزی
و قد کشیدم تا بی کرانیِ منِ پرامیدِ فردایی
منِ تازه یِ به شکوفه نشسته
کودکِ سرزنده یِ سرکشِ در آرزوی رسیدن...

حالا،
کنار پنجره ایستاده ام
رو به شهر پردرخت
و باران
ملودیِ آزادی را می نوازد نم نم
و نوازش می کند برگ های سبز و جوان را
و می شوید چشم های غبارآلودم را
و خط می اندازد شیشه ی غمگین را
که پر شده از نقشِ آه های بلند من.
باران را عمیق نفس می کشم
سینه ام لبریز می شود از پرواز
نگاهم به یاد آفتاب، دوباره طلوع می کند
و فردایی تازه جوانه می زند آرام.
به جنگل های سبز آن دورها خیره می شوم
و دلم پر می کشد
دلم رقص می خواهد زیر این باران
دلم فریاد می خواهد پای آن درخت صنوبر آزاد
دلم می خواهد جهان را
هستی بی پایان را
تا انتها سفر کنم
تنهای تنها
بی ترس و بی پروا
و لحظه ای به گذشته نگاه نیاندازم
دلم می خواهد
آه دلم می خواهد...

درینگ... درینگ... درینگ
دکمه ی سبز
دلم فرو می ریزد پشت پنجره ی باز این شهر دور از خانه
از پس گوشی
از آن سویِ دورهایِ دور که خانه است
صدایی آشنا
صدایی تنها
صدایی منتظر مرا می خواند
آری،
صدایی مرا می خواهد...

کوله بار را باید بست
و پنجره را
و پرهای تازه گشوده شده ی پرواز را
و چون کبوتری جَلد باید...

وقت برگشتن رسیده است.

پویان مقدسی
تیر ماه 1388

یک قرنِ خسته و تلخ
صد سال چشم در راه
خواندیم و جان سپردیم
تا قعر آخرین چاه

یک قرن خشم و کینه
چند نسلِ رفته بر باد
در اوج ناله کردیم
در تنگنای بیداد

در این کشاکش بد
در این هجوم خونین
کو یک نفس رهایی؟
کو لحظه های شیرین؟

خون من و تو امروز
جاریست در خیابان
بشکن سکوت وحشت
فریاد کن، بلرزان

من در تکاپوی درد
در کنج تنگ زندان
تو در سکوت، زخمی
از رنج و درد ویران

اما هزارها چشم
رو کرده سوی دژخیم
فریادشان بپاشد
دیوار سخت هر بیم

از آتش و مسلسل
ترسی نمانده برجا
ما نسل بی هراسیم
دلتنگ صبح و فردا

خون من و تو امروز
جاریست در خیابان
بشکن سکوت وحشت
فریاد کن، بلرزان

آن سو شمایید اندک،
با نفرت و دشنه...
این سو ماییم انبوه،
با عشق و لبخند...

اما شما،
ببینید چگونه حمله می کنید با زور
و چگونه گردن می زنید
با داس های لخت و وحشی
گل های سرخ را در دست های ما
ببینید چگونه نعره می کشید
بر سکوت پرغرور دهان های بسته ی ما
ببینید چگونه خون،
خونِ گل هایِ سرخِ فردایی
کوچه را رنگ می کند
و چگونه اشک های ما قطره قطره
جوی ها را می پوشاند و رود می کند
ببینید چگونه سکوتمان شکسته می شود از آه
و آرام آرام ترانه می خوانیم
ترانه ی فریاد
ترانه ی آزاد
و راه می افتیم...
ببینید داس های قدرتتان چگونه به زمین می ریزد
چون برگ های خزان زده ی درختی خشک
و بنگرید که چگونه اشک های ما
دریا می شود پر موج و خروش
و فرو می بلعدتان بی هراس

شما آن سو ایستاده بودید اندک
و ما این سو ایستاده بودیم انبوه
ما گل به دست داشتیم
شما داس
ما مهربان بودیم
شما پر غضب
شما کشتید
ما ایستادیم
شما غرق شدید
شما رفتید
ما هستیم
ما می مانیم...