از پنجره که نگاه می کردی، حیاطِ بزرگ بود و درختِ چنارِ درازِ خشکیده، که نوکش را کلاغ ها،  با پوشال و شاخه های نازک، کپه کپه برای خودشان لانه کرده بودند. حوضِ شش گوشِ پاشوره دار، با کاشی های آبی رنگِ یک در میان ریخته و شکسته، وسط حیاط پهن شده بود. حوضی که  خالی بود و فواره ای که خشک. سه در چوبی پوسیده و نیم شکسته و کم رنگ، در سه طرف، دهانشان رو به حیاط باز بود و گاهی با باد تکان کوچکی می خوردند. سیاهی از دهانه ی هر کدام بیرون می ریخت، اما زورش به آفتاب ظهر نمی رسید. سنگفرش های کف حیاط، دیگر خاک شده بودند و با نسیم می رقصیدند، جز چند تایی که هنوز سنگفرش بودند. داخل اتاق ها هم، چیزی جز غبار و تاریکی و طاقچه و شیشه های سالم و شکسته ی سرخ و سبز و آبی، و بوی غریب کهنگی و نم و ماندگی نداشت. همه جا خالی بود، مانند خودم.

از صبح در همین خالی خانه می چرخیدم. از این در می گذشتم و وارد آن یکی می شدم. از پستو به اتاق، از اتاق به بالکن، از بالکن به حیاط. از آن پنجره گوشه ای را می دیدم، و از دیگری گوشه ای دیگر. طاقچه ی خالی این اتاق و طاقچه ی ریخته آن اتاق. به دیوارها و ترک های عمیق شان دست می کشیدم. پوسیدگی و گچ های پوسته پوسته را کف دستم لمس می کردم. گنجه های تهی را که باز می کردم، انگار آب انبارهای عمیقی بودند. سیاه و سیاه و سیاه. تارهای وسیع عنکبوت ها در هر کناری، چنگ انداخته بودند به دیوار و سقف.  چندتایی را با دست از هم پاشیدم. اما زیاد بودند و صاحبان امروز خانه. پوسته ی چنار را که خشک بود و ور آمده، می کندم و در مشت خرد می کردم و داخل حوضِ خالی می انداختم. کلاغ ها را که فریاد می زدند تا خروج از آسمان خانه بدرقه می کردم. و لحظه ای بعد، دوباره به پیشوازشان می رفتم. سنگفرش های سالم را می شمردم. و دوباره از نو.

چیزی در خانه نگه ام داشته بود !

در حیاط، لب حوض نشسته بودم، و نمی دانم در کف خاک گرفته و پر از برگِ خشکِ آن چه می دیدم، که صدای باز شدن در آمد. و صدای نخراشیده ی مرد :

-         آق مهنس ! آق مهنس کجایی ؟

سرم را که برگرداندم، از دالان سیاه جلوی در گذشته بود و از پله ها پایین می آمد.

-         اینجایی آق مهنس ؟ بابا اومدی یه سر بزنی بیای ! الان دو ساعته منتظرم

فقط نگاهش کردم و دوباره به کف حوض خیره شدم. جلوتر آمد و گفت :

-         بالاخره ما چی کاره ایم ؟ بزنیم یا نه ؟

از لب حوض بلند شدم. آرام یک دور کامل دور خودم زدم و گوشه گوشه ی حیاط را نگاه کردم و رو به مرد ایستادم.

-         نمی دونم ! هر چی باشه یادگاریه ! صد سال بیشترشه !

مرد پوزخند زد و گفت :

-         آقا یادگاری دیگه چیه، ردش کن برو زندگیتُ بکن ! آدم به اون آدمیش، پیر که می شه ردش می کنن بره، این که دیگه جا خودش. دست دست نکن مهنس، کسی بخر اینجا نیس ! این یکی ام نمی دونم چه طور خر شده و اومده ؟

سرم را پایین انداختم. هیچ سنگفرشی زیر پاهایم سالم نبود. همه خرد و خاک شده بودند.  سرم را که بلند کردم، مرد انگشت کوچکش را تا نیمه در گوش چپش کرده بوده و عمیق می خاراند. چشم چپش هم بسته بود و دهانش کج. تمام تنش می لرزید. سرم را تکان دادم و با آه گفتم :

-         هیشکی راضی نبود اینجا رو بفروشیم ! می گفتن، روح همه ی فامیل اینجا زنده و آرومه !

مرد با همان دهان کج خندید و گفت :

-         پس روح موحم داره ؟ یه دقه ام وای نَستا ! از هر چی بشه در رفت، از روح نمی شه. اونم روح یه ایل آدم !

هر و هر خندید. با دو دست شلوارش را بالا کشید و گفت :

-         ببین آق مهنس، من هزار تا کار دارم، کلی ام مخ این یارو رو زدم تا راضی شده. گفتم امروز جواب آخرُ بهش می دم. بگو تکلیف مارم روشن کن ! بزنم یا نه ؟

دوباره دور خودم چرخیدم. درخت، دَرهای کهنه، شیشه های رنگی، حوض شش گوش، کلاغ های پیر، و خاطره های پوسیده را دوباره دیدم. همه کهنه بودند. نفس عمیقی کشیدم و آنچه را در خانه نگه ام داشته بود پس زدم. گفتم:

-         بزن !

پویان.