تو لمیدی آنجا،
راحت و مدعی و بی پروا
روی یک کاناپه
کنج یک خانه ی امروزی نو
وز دل شومینه
چهره ی آبی و سرخ آتش
می کشد صد شعله
گرم و رقصان و سراسر پرشور
پیش چشمت،
قاب پنجره ای پا برجاست
در پسش صورت تلخ زمستان پیداست
برف،
بر تن تشنه ی این شهر بزرگ
بی وقفه فرو می بارد
و تویی داغِ داغ
استکانی پُرِ شیر
گم شده در دستت
صورتت روشن و آرام و تمیز
متفکر به تن پنجره خیره شده ای
در دلت بی تردید
بارش هر دانه ی برف
نبض  نوزایش یک شعر همیشه ماناست
شعر رقص برفُ
شعر آواز زمستان در کوه
شعر خشکیدن گلها
شعر گم گشتن گرما در برف
شعر مرگ باغُ
شعر کوچ گنجشک
شعر تن پوش سپید یک دشت !
شعر دو عاشق و دلداده ی پاک
که سراسر همه عشق و تپش و زندگی اند
دستهاشان گره خورده در هم
زیر این برف سفید
قصه ی تازگی و عشق به هم می بافند

تو ولی هیچ نمی دانی از
شعر مرگ کودک در پس پل
زیر آوار همین برف لطیف،
تو ولی هیچ نمی دانی از
شعر شبلرز شکسته مرد بی کس
بی رمق،
یخ زده و سرگردان
در کنار کوچه ی خلوت و خالی از عشق
از زن حامله ی پا به ماه
که همه فردایش
لقمه نانی ست که از دست من و ما جاریست
تو ولی هیچ نمی دانی از
دختر ترس و فرار
از دل خانه ی دلتنگ پدر
که همیشه هر جا
می فروشد تن نوبالغ و نوباخته را
تو ولی هیچ نمی دانی از
بارش ترس و تب و ناله و سرمای غریب
بر سر خانه خرابان ته و آخر شهر
تو نمی دانی از
کودکان زخمُ
مادران مظلوم
پدران معتاد
کوچه های مسموم
تو ولی هیچ نمی دانی، نمی دانی از
زخم های ریشه دار مردم

شعر عشقت زیباست
پر و لبریز صفا
شعر ابروی کمان یارُ
شعر چشمان درشت و زیبا
شعر می، باده ی نوشین
قدح خالی ساقی
همه زیباست، زیباست
شعر گلهای شکسته از باد
شعر دشت تشنه
شعر دریای خروشان شمال
شعر جنگل
شعر صحرا
شعر کوچ یک پروانه
شعر مرگ یک قناری
همه زیباست، زیباست، زیباست
شعر مردم اما
شعر فریاد،
شعر امروزی ماست
گفتن از درد دل مردم شهر
گفتن از رنج و شکست
یاس و فراق
حرف این تاریخ است
حرف تلخ امروز

شاعر امروزی !
در کنار آن همه از گل و بلبل گفتن
از تن و چشم و لب یار نوشتن
یکدم از خون دل مردم این خاک بگو
یکدم از بیدادُ
یکدم از فقر و بلا
یکدم از فاحشه های لب کوچه مانده
یکدم از خستگی مردمِ از درد فرو پاشیده
یکدم از وحشت فردا
یکدم از ترس مداوم
یکدم از آنچه که هست
یکدم از آنچه که باید
یکدم از آنچه که نیست حرف بزن

خیلی از این روزها، خیلی از آثار شاعران و نویسندگان امروز این سرزمین، بدجور از سر شکم سیری ست، بدجور فرسنگ فرسنگ با جامعه و مردم و زندگی دشوار این روزگار فاصله دارند. یا دچار سانتی مانتالیسم وارداتی خفه کننده اند، یا سنت گرایی هزار ساله ی مذهب زده. این شعر را بعد از خواندن یکی از همین شعرهای درگیر این حال و احوال نوشتم. شاید، فقط شاید شاعری را کمی، کم و اندک، بجنباند و یادش بیاورد که کجا دارد زندگی می کند و از چه می تواند و باید بنویسد.

پویان مقدسی.