چند ماه پیش بود که دیدم توی حیاط بزرگ محوطه ی تئاتر شهر، حصاری با حلبی کشیده اند و توی آن را پر کرده اند آهن و مصالح و خرده ریز. یک تابلوی زرد رنگ هم کنارش کوبیده بودند که با خواندش می فهمیدی که این حصار و بریز و بپاش برای طرح ساخت ایستگاه متروست. مترو ... مترو ... مترو از زیر زمین می گذرد، مترو به زیر سازی و تونل زنی نیاز دارد، مترو با هر بار رد شدن، تا شعاع زیادی از اطرافش را سخت می لرزاند. از این حصار حلبی تا ساختمان زیبای تئاتر شهر صد متر هم نیست. وای ی ی لرزه، آن هم زیر پی ساختمانی قدیمی ساز ...
دلم گرفت. برای ما آدم معمولی ها تنها راه همدردی تعریف فاجعه برای دوستان بود. اما آدم معروف ها هم دلشان لرزید، تحصن کردند، اعتراض کردند. کارفرما و پیمانکار مثلا ترسیدند. بیل و کلنگشان را جمع کردند. مسئولین قول دادند که جلوی طرح را بگیرند. و من خوشحال !
چند روز پیش دوباره از برابر تئاتر شهر گذشتم. دیوار حلبی، نرده ی فلزی شده بود و کارگران مشغول کار. نرده ی فلزی و کارگر یعنی طرح در حال پیشرفت است. از تعطیلی خبری نیست. ایستگاه مترو دارد ساخته می شود. تا چند وقت دیگر ساختمان دک و درازی لب خیابان انقلاب علم می شود و ملت مانند مور و مخ از سوراخی به زیر زمین خواهند رفت و در خواهند آمد. دیگر وقتی از خیابان انقلاب و چهارراه ولیعصر رد می شوی، آن ساختمان زیبا و خاطره ساز را نمی بینی، اما هجوم مور و ملخ را چرا.
چند وقت پیش، از مدیری در مورد این ایستگاه پرسیدند و گله کردند، اما حضرت آقا با همان وقاحت معمول این قشر، دست پیش را گرفت و فرمود، با راه اندازی این ایستگاه تئاتر دوستان می توانند به راحتی با مترو به تئاتر شهر بیایند !!
نمی دانم چه باید گفت ؟ جوابی ست که بدجوری آدم را به عق زدن می اندازد از وقاحت و پررویی یی که امروز ابزار کار برادران شده است.
چند سال پیش در مجاورت این بنای فرهنگی، ساختمان بزرگی ساختند که آسیبش به چند سالن جانبی تئاتر شهر هم رسید. اما پیدا بود که این آسیب های جزئی ارضایشان نکرده است و حالا طرح تازه ی ویرانگر، متروست. چیزی که مرگ این ساختمان را خوب جلو می اندازد. بیایید کاری کنیم، نمی دانم چه، اما سکوت هم جایز نیست ...
سد سیوند را آبگیری کردند و امروز لا به لای سنگ های آرامگاه کورش از رطوبت گلسنگ روییده است، خیابان زیبا و خاطره انگیز چهارباغ اصفهان با طرح مترو به ویرانی نزدیک می شود، هزاران درخت تنومند را در لویزان قطع کردند، بسیاری از درخت های بزرگراه چمران را خشکانده اند، و ده ها عمل وقیحانه و ضد فرهنگی دیگر در جای جای این سرزمین انجام داده اند و ما فقط نشسته ایم و نظاره می کنیم و غصه می خوریم. باید کاری کرد، این مدعیان فرهنگ و اخلاق، کمر به نابودی جایگاه ها و ریشه های تاریخی و فرهنگی این سرزمین بسته اند و وظیفه ی ما که دلمان می سوزد است که کاری کنیم.

پویان مقدسی.