این روزگار و چرخش آن همیشه زمستانی سخت و پرکولاک را در ذهنم تصویر می‌کند. زمستانی طولانی و یخ‌بسته، با زوزه‌ی گرگ و ضجه‌ی کلاغ و نفیر باد، که گریزی از آن نیست و باید در خواب پیش از مرگ آن گیج و بیهوش شد و در نهایت جان داد. نمی‌دانم این تصویر غم‌انگیز و هول‌آور کی از ذهنم پاک می‌شود و به جای آن بهار سبز و عاشق هویدا می‌گردد. این شعر زاده‌ی همین تصاویر و همین تصور است.

نگاه كن، آسمان خوني ست
زمين سرد و هوا سنگين
ستاره مي غرد بر ابر
سراسر قهر و بغض و كين

نگاه كن، برف مي بارد
به روي بام و بر پرچين
به تن پوش سپيد باغ
به دامان گلِ غمگين

درختان مست رقصيدن
چراغ كهنه اي آونگ
به ساز باد بي پروا
چه مي لرزند به هر آهنگ !

نگاه جاده گم در گم
از اين كولاك و اين عصيان
از اين غوغاي پر دهشت
همه ميدان و دشت عريان

كلاغِ پيرِ سر در گم
نشسته بر فراز باغ          
در آغوش نفير او
حضور صد هزاران داغ

طنينِ ضجه هاي شب
كه مي پيچد به همخواني
كمين گرگ ها هر سو
نشانِ قتل و قرباني

هراسان از هجوم برف
منم در يأس سرگردان
به لب تنها سرودي تلخ
صدايم بغض بي پايان

نوايي خسته  مي خوانم
سرود خشم رو در رو
اميدي سرد و دور از دست :
بهارِ گرم عاشق كو ؟

ببين آتش چه مي ميرد
در اين سرماي ويرانگر
منم سرمست خواب مرگ
همان روياي بي آخر

پويان مقدسی