صدای او را بیش از بازی‌هایش دوست داشتم. از همان کودکی صدای خش‌دار و زخمی‌اش برایم جذاب بود. کارتون دادلی دورایت را که با صدای او می‌دیدم، احمد آقالو، کاتب سلطان و شبان یا تله تئاتر‌های کم‌رنگ و روی تلویزیون جلوی چشمم می‌آمد. این اواخر هم نمایش "آنتیگونه در نیویورک" را با بازی او دیدم. باز هم صدای دلنشینش آرامم کرد. توی خانه هر بار که در تلویزیون او را می‌دیدیم، از صدای او حرف می‌زدیم، صدایی که موج‌ها و پالس‌های جذابی را به شنونده منتقل می‌کرد.
خبر مرگ او مانند تمام خبرهای مرگ، به خصوص مرگ هنرمندان قلبم را سنگین کرد. نمی‌دانم این پیوندگاه هنر چیست که این‌چنین آدم را وابسته و درگیر هنرمند می‌کند. اما خوشا به حال هنرمندان راستین، چون روزی که می‌میرند چیزی از خود به یادگار می‌گذارند و رفتنشان دل عده‌یی را به درد می‌آورد. شاید بزرگترین هدف زندگی و دستاورد آن همین باشد، که وقتی مُردی چیزی برای فرداییان گذاشته باشی و برای رفتنت قطره اشکی در چشمان چند نفر حلقه ببندد.
صدای احمد آقالو و بازی‌های خوب او همیشه در خاطر دوستداران تئاتر و تلویزیون و سینما زنده خواهد بود.

پویان مقدسی