نمی‌دانم روستای ماسوله را دیده‌اید یا نه. مطمئنم اگر حضوری هم ندیده باشید حتما عکس‌های مختلف از این روستای زیبا با معماری منحصر به فردش را دیده‌اید و یا فیلم "ای ایران" ناصر تقوایی را که در همین روستا ساخته شده است.

آخر هفته‌ی قبل گذرم به این روستا افتاد. هوای عالی و آسمان نیمه ابری سفید-آبی و کوه‌هایی پوشیده با درختان هزار رنگ سبز و زرد و قرمز و نارنجی که سهم طبیعت بود را زیبا و درخشان دیدم، اما وقتی نوبت به سهم انسان از این روستا رسید، همه چیز به هم ریخت و تغییر کرد. وقتی از دور به روستا نگاه می‌کردی با تصویر یکدستی از معماری روبه‌رو نبودی. ساختمان‌های قدیمی مانده، یک رنگ بودند و ساختمان‌های نوسازی شده هر کدام به رنگ دیگر. انگار که صاحبان خانه یا تعمیرگران فرق رنگ قهوه‌یی روشن با قهوه‌یی تیره یا زرد را نمی‌فهمیدند و هر رنگی را که قهوه‌یی گفته می‌شده به دیوارها مالیدند. حداقل چهار رنگ در ساختمان‌ها به کار رفته بود که تمام هارمونی و یکدستی ساختمان‌های روستا را بر هم می‌زد.
وقتی وارد روستا می‌شدی چیز عجیب و غریب دیگر، حضور بی رویه‌ و اعصاب له کن سیم‌های برق و تلفن بود که مثل کلاف از این سر به آن سر و از در این خانه به در آن خانه وصل بود. هر چه تلاش کردم کادر بسته‌یی برای عکاسی از خانه‌ها بدون حضور سیم‌ها پیدا کنم نشد. موضوع دیگر اینکه اکثر خانه تبدیل به هتل و مهمانخانه شده بودند. از در هر خانه که رد می‌شدی پارچه‌یی آویزان بود و تبلیغ اتاق می‌کرد. و یک نفر با تلفنی پشت میز نشسته بود و منتظر رسیدن مسافر.
در ورودی روستا یک هتل امروزی ساخته شده که خوب است، اما بانکی توی خود روستا و یکی از ساختمان‌های قدیمی بازسازی شده فعالیت می‌کند و یک دیش بزرگ مخابراتی روی سقف آن، که در واقع حیاط خانه‌ی بالایی‌ست بدجوری توی ذوق می‌زند. تمام کوچه‌ها به جای داشتن نرده‌های چوبی، نرده‌های فلزیِ گردِ رنگ ریخته‌یِ بدقواره دارند. و خلاصه همه چیز به جای زیبایی با اعصابت بازی می‌کند !‍
نمی‌دانم چه باید گفت درباره‌ی شتر گاو پلنگی که روزی ماسوله بوده ؟ زبان انسان قطع می‌شود و لالمانی ظهور می‌کند. آخر بی‌سلیقگی و بی‌مسئولیتی تا کجا ؟
همیشه همین‌طور است، وقتی ملت و کشوری به دوره‌ی سقوط می‌رسد، همه‌ی داشته‌هایش هم رو به نابودی حرکت می‌کند. از اعتقادش گرفته تا فرهنگ و هنر و دانش و ادبیات و هزار چیز دیگرش. ایران امروز درست در همین سراشیب است. به هر گوشه که سرک می‌کشی بوی تعفن و لجن خفه‌ات می‌کند. همه چیز همرنگ نابودی‌ست و بوی مرگ همه‌جا پیچیده.
معتقد بودم و هستم که باید عزاداری کرد برای ماسوله، برای پاسارگاد برای این میراث رو به تباهی. باید سیاه پوشید برای ایرانی که در طول سی سال با تمام ساکنانش به سمت متلاشی شدن پیش می‌رود. باید اشک ریخت به حال ملتی که برای امام هزار و چهارصد ساله بر سر می‌کوبد، اما از قتل شاعر و ویرانی خانه و شهر و روستا و طبیعتی که حاصل ده هزار سال پیشینه است تنش هم خارش نمی‌گیرد. باید تأسف خورد به حال ما، به حال کودکان فردا، به حال ایرانی که دیگر وجود ندارد.

پویان مقدسی.