در مورد بعضی‌ها که می‌خواهم بنویسم، زبانم بدجوری بند می‌آید و به تته پته می‌افتم. بهرام بیضایی یکی از آنهاست. آن‌قدر حضور و بودن او برایم ارزشمند است که روی کاغذ آوردن و نوشتن این حس برایم دشوار می‌شود. یادم هست، مدتی پیش بزرگداتشی برای او در خانه‌ی هنرمندان برگزار شد، هر طور بود، با تمام شلوغی و ازدحام خود را رساندم تا بگویم من هم با تمام این کوچکی، ترا بزرگ می‌دارم. برایت از صمیم قلب احترام قائلم. من هم از بودنت چشمانم تر می‌شود، از سکوتت، از غرورت، از ایستادگی‌ات.
حرف‌هایم احساسی‌ست، اما برای امثال بیضایی جز این نمی‌توانم بنویسم. بیضایی بزرگ است، چون هنرمند قابلی‌ست، دانش و بینش منحصر به فرد دارد، همیشه خودش بوده و خودش مانده، همیشه در نگاهش غرور موج می‌زند. او الگوست.
امروز در آستانه‌ی ورود او به دهه‌ی هشتم زندگی پربارش، می‌دانم که چه می‌کشد با این همه کارهای نکرده، با این همه نمایش‌های بر صحنه نرفته، فیلم‌های ساخته نشده، کتاب‌های منتشر نشده، و حرف‌های نزده. می‌دانم که سینه‌اش پر از اندوه است، می دانم مغزش پر از سوژه و موضوع است، اما او با همین داشته‌ها و ارائه شده‌های اندک هم کم نظیر بوده و هست. او با همین تعداد فیلم‌ها و نمایش‌ها و کتاب‌ها، برای هنردوستان و روشنفکران این سرزمین بهرام بیضایی‌ست.
توی آن چشم‌های سبز گیرا، لابه‌لای آن چین‌های بالای ابرو، وسط آن خیره شدن‌های او به صحنه‌ی بزرگداشتش، خوب این دردها را لمس کردم. خوب فهمیدم حسرت کهنه‌ی او را. هر جامعه‌ی متمدنی جز جامعه‌ی ما، خوب می‌داند با چنین گنجینه‌هایی چگونه برخورد کند. چگونه کاری کند که هنرمند ۷۰ ساله به جای رنگ حسرت بر چهره داشتن، رنگ رضایت را با خود به سالن بزرگداشت بیاورد.
اما باکی نیست. بیضایی و امثال او در این سرزمین، با تمام سختی‌ها و گرفتاری‌ها، به دلیل داشتن دانش و هنر والا،  ایستادگی و پایمردی، به دلیل ماندن در جبهه‌ی هنرمندان بیدار و متعهد، به خاطر احترام به شعور و هوش مخاطب، به خاطر نفروختن هنر و اندیشه‌ی خود، جایگاهی ویژه و دست‌ نیافتنی در میان مردم و روشنفکران دارند، که آرزو و آرمان هر هنرمند راستینی‌ست. بیضایی و امثال او در طول این سال‌ها بهایی را پرداختند که قرن‌هاست روشنفکران حقیقی ما می‌پردازند تا این آب باریکه‌ی تفکر و بیداراندیشی در این سرزمین نخشکد.

امیدوارم ما و تمامی نسل‌های پس از او، با نگاهی به زندگی و آثار او بیاموزیم که هنرمند کیست و چگونه زندگی می‌کند. بیاموزیم که هنر تنها عرصه‌ی اسم و رسم‌دار شدن و ادا و اطوار نیست. از بیضایی و امثال او بیاموزیم که چگونه عاشق فرهنگ و هنر این سرزمین باشیم و برای حفظش بکوشیم. بیاموزیم که هنرمند باید به روز باشد، نو باشد، حرف‌های نزده‌ی مردم را بگوید، دنبال حقیقت باشد، پیشرو باشد، برای رسیدن بجنگد، حتی اگر خانه نشین شود، حتی اگر نگذارند کار کند ... !

بهرام بیضایی بزرگ، امیدوارم سال‌های سال سایه‌ات بر سر هنر این سرزمین پایدار و مانا باشد و بدان که می‌دانیم که چه می‌کشی، و با تو هستیم. 

پویان مقدسی.