دیگه بی تو کم آوردم
تو هجوم این سیاهی
تو هیاهوی سکوت و
توی اعماق تباهی

بی تو دیگه کم آوردم
از همه، از هر بهونه
از شب و روز و دوباره
از بهار و از جوونه

تو اتاق خسته ی پرت
لب این پنجره ی مات
لحظه ها کلافه موندن
از تبِ غیبتِ چشمات

بی تو هر ثانیه اینجا
ترس و تنهایی و تکرار
سهم هر دقیقه ی من
روزنی رو به یه دیوار

وقتشه به من بتابی
مثل خورشید، مثل مهتاب
یه هوای تازه ی ناب
یه غزل تا اوج یک خواب

تن من تشنه ی تشنه س
تو بشو بارون و دریا
ناجی خشکیدن من
فکر سبز و باز فردا

وقتشه منو بگیری
از جنون و نشئه ی درد
از سقوط بی حساب و
از سکوتی مرده و سرد

منو از تنهایی من
از هراسِ من جدا کن
تو بشو ترانه ای خوش
منو از شبم صدا کن

پویان مقدسی
فروردین 88