گیتارم را
از ته گنجه کشیدم بیرون
مانده بود زیر چند سال فراموشی
ترس
و خاموشی.

نشستم رو به قاب عکس تو
با نوار سیاهی که...

پنجه های خشک
آرام آرام رقصیدند روی سیم های منتظر
و ترانه
نرم نرم جاری شد
ترانه بارید چون باران
بر تَرَک های دهان گشوده ی زمینی تشنه
ترانه پاشید
چون شکوفه های نورس سیب
بر تن نهال نوبالغ...
بغضم سر رفت
و از گلو سرازیر شد و چون رودی پر خروش به دست ها پیوست
و جان گرفت
و زنده شد ترانه ی من و تو
ترانه ی ما
ترانه ی این روزها
خون ها
امیدها

ترانه ام را ماتم
چون چاله ای سیاه کشیده در خود
و از لا به لای سطرهای آن
بوی خون به مشام می رسد
خون های ماسیده بر سنگفرش های شهر
بوی اشک مادر سیاه پوش و داغدار
مادران زخم خورده ی عاشق
بوی بوسه ی پدر بر پیشانی فرزند شهیدش
پدران خشم های بی آخر
بوی دالان های نمور شکنجه
و ترس های منتشر در سلول های بی روزن
ترانه ام نوای مرگ می نوازد در کنار امید
نوای اشک در کنار آزادی
نوای آه در کنار لبخند
ترانه ام اگرچه امروز غلتیده در خون  
خون تو
خون ما
اما تو بدان ای نازنین شهیدم
ترانه ی سوگواری ام برای تو
سرود فرداییِ پر از طلوع هایِ بی دریغ هم هست
سرود ایستاده مردن تو
برای من
برای ما
برای ایران
ترانه ام ترانه ی برخاستن است
ترانه ی رسیدن
و ماندن
و تا همیشه از آزادی خواندن

تیر 88