برهوت ترک خورده ی چشم هایم  
دوباره خیس می شوند
قلبم دوباره تا بی نهایت می تپد
و پر امید
بر دیوار اتاقک کوچک سینه ام می کوبد
شاخه های بی رمقِ دست هایم مشت می شوند
محکم
و سکوتِ معطلِ حنجره ام قد می کشد تا اوج یک فریاد
بی ترس
و پاهای نحیف و بی رمقم می دوند تا انتهای کوچه ی دراز رسیدن
تا رهایی

تو آمده ای آری...

دیوار آجری پس کوچه ی پرت ما سبز سبز شده است
و آسفالت خیابانِ شلوغ سبزتر
با قلم جنگجوی تو
که نقش می زند:
"زنده باد آزادی"

میدانِ گِردِ همیشه منتظر
فواره ی رقصان رسیده تا سقف آسمان
و چراغ سبز راهنما که دیگر قرمز نمی شود
منتظرتر از همیشه منتظرند
تا حضورت را جشنواره ای کنند بی پایان
و به انگشت های افراشته ی پیروزی ات
بوسه هدیه دهند

من هر روز
وسط میدانِ گردِ منتظر
با دلی پرتپش
نگاهی نمناک
مشتی برخاسته
و پایی استوار منتظرم
و تو می آیی بی دریغ
شانه به شانه ی من
رو به فردا
رو به آزادی
و فریاد می زنی بر سر گلوله ای که نفیر می کشد
زخمت می زند
و می اندازدت...
و فردا من شانه به شانه ی برادرت ایستاده ام
با یاد تو
و پس فردا برادرت شانه به شانه ی خواهر من ایستاده است
با یاد من

با یاد ما

آری
تا طلوع پیروزی نبرد ما جاری ست
چون موج های بلند اقیانوسی بی آخر
زیرا تو آمده ای
من آمده ام
ما آمده ایم
تو ایستاده ای
من ایستاده ام
ما ایستاده ایم
و نخواهیم رفت تا صبح رسیدن
تا روز آفتابی آزادی

پویان مقدسی
مرداد 88