کنار اقیانوس آرام ایستاده ای
آن سر دنیا
و خیره به خورشیدِ سرخ
که فرو می رود آرام در آب نگاه می کنی
اقیانوس موج موج می آید پیش
و بی رمق بازمی گردد پس
ماهیخوار گرسنه فریاد می کشد و نقطه می شود در قلب آسمان
و تو نگاه می کنی...
کوله بارت را بار می زنی بر شانه ها
و دسته ی صندوق گیتارت را می فشاری توی مشت
رد پاهایت زخم می کند ماسه را تا آن دورها
تو کولی در به در بی سرزمینی
تو تبعیدی یی ایستاده بر خاکی سست
تو دلتنگ همیشه ی این خانه ی پیری
که چنگ می زنی بر گیتار
و ترانه ی غربت می خوانی تلخ
و اشک امانت نمی دهد...

من
توی همین پس کوچه های پر خاطره ی بالای تجریش
قدم می زنم تا انتهای جاده ی پر خم بی فردایی
من وسط میدان آزادی
نعره می زنم از رنج این قفس های تو در تو
و سال هاست ایستاده کنار دماوند
چشم به راه حضور دوباره ی سیمرغم
من وسط این خاکِ آشنا
توی شهری که به دنیا آمده ام
سخت غریبه ام
من کولی سرگردان شده در غربتی خانگی
و بر لبانم ترانه ی تکراری این سقوط
توی زیرزمین های بدبو
از راز پیوستن و رستن می خوانم

من و تو،
ما
چه آنجا
چه همین جا
بی وطنیم...

پویان مقدسی
خرداد 88